پنج شنبه - 2017 نوامبر 23 - 5 ربيع الاول 1439 - 2 آذر 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 218179
تاریخ انتشار : 7 شهریور 1396 20:48
تعداد مشاهدات : 116

مدرسه علمیه زهرای اطهر(س) تهران

حرکت امام حسین (علیه السلام) به سمت کربلا در یوم الترویه

نگاهی نو به حرکت امام حسین (علیه السلام) از مکه به سمت کربلا در «یوم الترویه»

تحلیلی نو از حرکت امام حسین(ع) در یوم الترویه



 گاهی عبادت ما سنگِ راه بندگی مان می شود

امام حسین(ع) در «یوم الترویه» (یک روز قبل از عرفه) با ترک مراسم حج، سفر به سوی کربلا را آغاز نمود. در واقع ایشان در یوم الترویه، علیه عبادت بی محتوا قیام کرد؛ عبادتی که در آن جهاد، ولایت و نجات بشریت نیست.

 اباعبدالله (ع) خانۀ کعبه، عرفات و عبادت در آن مکان شریف را رها کرده و به جهاد پرداخت. ایشان راه خود را از مردمی که بدون توجه به امامشان همچنان مشغول عبادت بودند، جدا کرد و این خیلی معنا دارد.

برخی افراد هنگامی که برنامه عبادی و معنوی، از خدا دریافت می کنند، به صورتی لجبازانه ای آن برنامه را ادامه می دهند تا جایی که در مقابل سایر فرمان های خدا می ایستند. اولین کسی که این کار را کرد ابلیس بود.

خیلی سخت است که این حرف را، علیه آدم های خوب بگوییم؛ آدم های خوبی که نماز می خوانند و اخلاق رعایت می کنند اما در مقابل خدا می ایستند! ابلیس گفت: من همان نمازم را ادامه می دهم اما دیگر از من نخواه که به آدم سجده کنم! او می خواست نحوه عبادتش را خودش تعیین کند اما خداوند متعال به ابلیس فرمود: «دوست دارم اطاعت بشوم آن طوری که من می خواهم نه آن طوری که تو می خواهی؛ إِنَّمَا أُرِيدُ أَنْ أُعْبَدَ مِنْ حَيْثُ أُرِيدُ لَا مِنْ حَيْثُ تُرِيد»(تفسیر قمی/1/42)

برای بسیاری از ما پیش می آید که به کار خوبی- از اخلاقیات گرفته تا عبادات- عادت می کنیم اما خدا کار دیگری را از ما می خواهد. ممکن است ما آدم آرام و صلح جویی باشیم اما گاهی خدا از ما «فریاد زدن علیه ظلم و ستم» را بخواهد؛ آنگاه چه خواهیم کرد؟ آیا باید بگوییم «نه! خدایا! ما آدم های آرامی هستیم از ما کارهای خشونت آمیز درخواست نکن»؟

ما خودمان را به کارهای خوب و خیر عادت می دهیم، اما بعداً کار مهم تری مثل نجات خلق پیش می آید. اگر توجه نکنیم، همین عبادت، سنگ راه مان می شود. ابلیس هم می خواست عبادت کند، گفت: خدایا! من به جای سجده بر آدم عبادتی خواهم کرد که تا به حال احدی چنین عبادتی نکرده است «انْ أَعْفَيْتَنِي مِنَ السُّجُودِ لِآدَمَ ع لَأَعْبُدُكَ عِبَادَةً مَا عَبَدَكَ أَحَدٌ قَطُّ مِثْلَهَا»(تفسیر قمی/1/42) خدا هم فرمود: اگر سجده نکنی، هیچ کدام از عبادت هایت را نمی پذیرم.




حجِ بی امام، چه حجی خواهد بود؟

امام باقر (ع) فرمود:«تَمَامُ الْحَجِّ لِقَاءُ الْإِمَام‏»(کافی/4/549) اصلاً تمام شدن و تکمیل شدن حج، به این ملاقات است؛ و آدم چقدر تأسف می خورد برای مردمی که حاضرند حج بگذارند؛ زمانی که امام شان در واقع حج را تعطیل کرده و به امر مهم تری پرداخته است، اما آن ها همچنان دارند طواف می کنند و به منی و عرفات سفر می کنند!

ما اگر می خواهیم دچار آفت عبادت و تصلب ها و تحجرهای دینی نشویم باید به یوم الترویه بپردازیم.

استاد پناهیان، کربلا، شب عرفه، 1395.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :