سه شنبه - 2018 ژولاي 17 - 5 ذيقعده 1439 - 26 تير 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 197155
تاریخ انتشار : 20 آذر 1395 9:15
تعداد مشاهدات : 235

مدرسه علمیه کریمه اهل بیت علیهم السلام

بیعت با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

درکتب شیعه بیعت را به سه نوع قلبی، زبانی و عملی دسته بندی کرده اند.

بیعت با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

در روزهای ابتدایی آغاز امامت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف 

در بعد از نماز جماعت ظهر و عصر

در حوزه کریمه اهل بیت علیهم السلام


درکتب شیعه  بیعت را به سه نوع قلبی، زبانی و عملی دسته بندی  کرده اند. این تقسیم بندی به ویژه در زمان غیبت معنای بهتری از بیعت  با  امام و لزوم آن را روشن می سازد. بیعت قلبی یعنی باور درونی و راستین نسبت به امام زمان و تعهد وفاداری به ایشان در خلوت خود، همانگونه آشکارا از آن سخن می کند.فردی که قلب خود را خانه خدا و امام زمان خویش می کند نمی تواند چیز دیگری را در آن نگه دارد. علاقه به چیزهایی که امام زمان نمی پسندد و مایه دل شکستگی حضرت می شود به معنای نبود بیعت قلبی با امام زمان است حتی اگرآن فرد ادعا کند عاشق امام زمان است! بیعت زبانی به معنای آن است که در سخن نیز به امام مهدی(عج) اعلام وفاداری و اطاعت شود، از معارف ایشان و اهل بیت صحبت شود وبا قدرت کلام ،دیگران را نسبت به مهدویت وآداب انتظارآگاه نماید. در بیعت زبانی بایستی اقرار نماییم که همه جوره پای عهد خود ایستاده ایم وبه انتقال زبانی معارف مهدویت بپردازیم؛ چراکه سخنان ما به آقا می رسد و ایشان مهر تایید بر آن زده یا آن را رد می کند .استمرار ذکر و یاد ایشان و آرمان های اهل بیت درجمع ها ومجالس خود وهمچنین خواندن دعای عهد در صبح هرروز-که متن کامل و پر از معرفتی نسبت به مفهوم بیعت با امام است-دیگر اقدامات در بیعت کلامی با امام است.

وبیعت ظاهری انجام هر گونه عملی است که همسو وهم معنا با بیعت باشد ،زمینه سازی عملی،سیاسی و فرهنگی و غیره برای ظهور حضرت وهمچنین خودداری از اعمال و رفتاروسیاست هایی که در جامعه مغایر با بیعت است. بیعت ظاهری نشان دادن انتظار در معنای واقعی است.انجام واجبات و ترک محرمات(ترویج واجبات فردی مثل نماز و روزه و غیره یا اجتماعی مثل انفاق و زکات و مانند آن وهمچنین ترک کارهای حرام فردی یا جمعی)، انجام واهتمام به اعمالی که می تواند  زمینه ساز ظهورامام شود مانند :اهمیت به مسائل سیاسی و حکومتی و دینی چه دربعد فردی چه دربعد اجتماعی(مثلا تلاش برای داشتن خانواده،جامعه وحکومت سالم وعاری از فساد/دقت درانتخاب افرادی برای ریاست جمهوری،مجلس وغیره که صلاحیت نظام اسلامی مهدوی را داشته باشند ) ، خودداری از انجام کارهایی که می تواند موجب تاخیر در مسیر ظهور حضرت شود مانند عادت کردن به گناه، رواج و عادی سازی گناه،خانواده فاسد یا حکومت فاسد یا مردم فاسد،مدعیان یا ادعاهای دروغین نسبت به امام زمان وغیره از کارهایی است که به معنای بیعت ظاهری وعملی نسبت به حضرت ولیعصر(عج) است.

بیعت زبانی وعملی دارای دو جنبه فردی واجتماعی است. معنای دقیق تر وبهتر آن این است که صحبت و روشنگری و کارعملی برای امام زمان هم بردوش افراد است هم بر دوش حکومت و نتیجه آن نیز هم به تک تک افراد باز می گردد هم به کل جامعه. درایران ما که علم مهدویت برافراشته است این مسئولیت مهم علاوه بر نظام، بسیار وابسته به انجام درست وظایف فردی است.روشن است که هریک از این بیعت ها بدون دیگری سست و بی معناست .بیعتی که تنها زبانی باشد و درقلب و رفتار افراد نشانی نداشته باشد بیعتی ضعیف است که با هرگونه سختی و فشاری درهم می شکند.دوست عزیز تنها کسانی می توانند در آخرالزمان بر کشتی نجات سوار شوند واز طوفان حوادث در امان بمانند که با امام زمان خود بیعت کرده باشند و این بیعت از مدت ها قبل از ظهور آغاز می شود.بیعت با امام زمان باید هم قلبی هم زبانی و هم عملی باشد والبته بدست آوردن این بیعت همه جانبه مسیری نیست که یک شبه طی شود بلکه نیاز به توجه،مراقبت و تمرین تدریجی دارد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :