سه شنبه - 2017 نوامبر 21 - 3 ربيع الاول 1439 - 30 آبان 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 195681
تاریخ انتشار : 24 آبان 1395 7:45
تعداد مشاهدات : 89

مدرسه علمیه قاسم بن الحسن علیهماالسلام

اربعین،روز دوباره برافراشتن پرچم علمدار کربلاست

برخی می گویند: آیا لازم است در اربعین به کربلا برویم؟ خُب یک وقتی می رویم که خلوت تر باشد!


 
برخی می گویند: آیا لازم است در اربعین به کربلا برویم؟ خُب یک وقتی می رویم که خلوت تر باشد! 

حجت الاسلام پناهیان:

  •  بنده تعجب می کنم که هنوز برخی سؤال می کنند: «آیا لازم است اربعین برویم کربلا؟ خُب وقت دیگری می رویم که خلوت تر باشد!» به آنها می گوییم: فقط این نیست که تو خودت را به حرم برسانی! مهم این است که این جمعیت را زیادتر کنی. بگو: «چون همه آمده اند، من هم آمدم» این تجمع مؤمنین خیلی مهم است.
  •  پیاده شدنِ حق که سخت نیست، فقط یک سری شرایط می خواهد. مهمترین شرط احقاقِ حق(لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ؛ فتح/28) جمع شدنِ مردم است. لذا ما خیلی به این راهپیمایی عظیم اربعین امیدواریم، در طول تاریخ هیچگاه این قدر که امروز شما در اربعین جمع شده اید، مؤمنین جمع نشده بودند. اما قدمِ بعدی همدلی ای است که باید در این جمعیت باشد که همان باطن و نیّت این حرکت است.  
  •  شرط اول که جمعیت است محقق شده، اما شرط دوم که «دل» و باطن است چه؟ باید از خودت بپرسی: «آیا واقعاً حاضر بودی تا پای جان به امام حسین(ع) کمک کنی؟» یک مقدار عمیق تر روی این مسأله فکر کنید. شما در این مسیر پیاده روی فرصت دارید صداقت خودتان را در این معنا روشن کنید که «آیا نیتِ ما در مورد کمک به امام حسین(ع) صادقانه است؟...»
  •  بله، همۀ ما می گوییم: «ای کاش من کربلا بودم و امام حسین(ع) را کمک می کردم» و در زیارت اربعین هم می گوییم: «آماده ام برای یاری شما؛ وَ نُصْرَتِی لَکُمْ مُعَدَّة». اما باید ببینیم که آیا این را از ما می پذیرند؟ خُب اگر از همه پذیرفته بودند که امام زمان(ع) ظهور کرده بود! حضرت 313 نفر می خواهد ولی الان بیش از 20 میلیون نفر اربعین می آیند، پس معلوم می شود که یک مقدار سخت گیری هم هست!
  •  فرمود: «مِنَ الْمُؤْمِنینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ؛ از میان مؤمنین، برخی به عهدی که باخدا بستند وفا کردندد»(احزاب/23) خدا می خواهد ببیند ما راست می گوییم یا نه؟ دوستان! در این پیاده روی اربعین، جدّی و مصمّم قدم بردارید. از یک حدّی به بعد، دیگر به باطن آدم نگاه می کنند. همین که به سمت کربلا قدم برمی داری، به سمت باطنِ این عهدی که با خدا می گذاری، قدم بردار. هر یک قدمی که بر می داری، در دلت بگو: «حسین! من راست می گویم» هرچه بیشتر به اعماق وجود خودت برو و روی خودت کار کن.
  •  در این مسیر پیاده روی وقتی به سمت کربلا می رویم، بالاخره جسم ما به حرم می رسد ولی آیا قلب ما هم به آن جایی که باید برسد، می رسد؟ یک عزم عمیق درونی می خواهد. فقط به گفتن نیست؛ البته اینکه بگویی و در این راه قدم برداری، خیلی خوب است، یعنی «در این راه قرار گرفته ای و به سوی مقصدِ خوبی حرکت می کنی» اما وقتی در این راه افتادی، بیکار نباش؛ ذهن و روح خودت را بیکار نگذار! دنبال باطن باش.
  •  اینکه خدا واقعاً از شما قبول کند، خیلی مهم است. می دانید اگر خدا این سفر معنوی را-در آن درجۀ عالی اش- از شما قبول کند، به کجا می رسید؟ در این صورت، دیگر شما یک سفر ظاهری نکرده اید. اگر خدا از شما قبول کند، تحت حفاظت خدا قرار می گیرید، دیگر شیطان غلط می کند به شما نزدیک شود! انتظارتان از این سفر معنوی و قدسی، اصلاً کم نباشد.
  •  برای اینکه معنویت و صداقت شما در این سفر بالا برود، چه کار باید کرد؟ این قدر با قلبتان اصرار کنید که «خدا مرا بپذیر!» اصرارهای شما را می شنوند و می شمرند. در نهایت تواضع این قدر التماس کنید، تا بپذیرند.
  •  یک راه خوب به شما نشان بدهم برای اینکه از شما بپذیرند. ما که مثل حضرت ابراهیم(ع)، اسماعیلی نداریم که به قربانگاه ببریم-و امر به قربانی هم نداریم- پس چه کار کنیم؟ با شنیدن روضه های حسین(ع) زجر بکشید و شرمندۀ حسین(ع) بشوید، این شما را بالا می برد. ابراهیم(ع) هم وقتی نتوانست اسماعیلش را قربانی کند، دلش گرفت و عرض کرد: خدایا! من که قربانی ندادم! خدا فرمود: فرزند خودت برایت عزیزتر است، یا فرزند آخرین پیامبر؟ گفت: فرزند آخرین پیامبر. خدا کربلا را نشانش داد، و ابراهیم(ع) آن قدر سوخت و گریه کرد...(خصال/1/59)

http://bayanmanavi.ir


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :