سه شنبه - 2017 سپتامبر 26 - 6 محرم 1439 - 4 مهر 1396
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 195580
تاریخ انتشار : 10 خرداد 1388 9:50
تعداد مشاهدات : 90

تحقیق پایانی-مدرسه علمیه حضرت فاطمه(س)

بررسي قيام هاي بعد از قيام عاشورا

تحقیق پایانی سرکار خانم کبری بهروز با عنوان«بررسي قيام هاي بعد از قيام عاشورا»

بانک جامع تحقیقات پایانی (پایان نامه سطح دو (کارشناسی)) طلاب حوزه علمیه خواهران استان تهران

مدرسه علمیه ......حضرت فاطمه(س)...............................................................

عنوان اثر

سال دفاع

نام و نام خانوادگی طلبه

نام و نام خانوادگی استاد راهنما

نام و نام خانوادگی استاد داور

واژگان کلیدی

بررسي قيام هاي بعد از قيام

عاشورا

 

1388

 

كبري بهروز

 

 

 

فاطمه شیرازی کیا

 

 

 

طوبی شاکری

 

 

قيام، قيام ارزشي، قيام غيرارزشي، امام، عاشورا.

 

 

چکــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده

 

قیام به معنای برخاستن و ضد نشستن است و بر دو نوع ارزشی و غیرارزشی است. بعد از حادثه عاشورا قیام های زیادی (که اغلب آنها به خونخواهی امام حسین (علیه السلام) بود) در سرزمین اسلامی روی داد، برای شناخت هویت آنها ملاک هایی درکتب تاریخی آمده است. امامان معصوم (علیهم السلام) در برابر قیام ها رویکردهای مختلفی مانند تایید قیام با فعل و تقریر، منع از قيام علني، امتنان از شركت در قيام و مذمت قيام داشتند.

در دوره امام سجاد (علیه السلام) قیام های حره، مختار و توابین روی داد که حضرت در هیچ یک از آنها شرکت مستقیم نداشت اما به طرق مختلف موضع خود را در قبال آنها بیان نمودند، امام باقر (علیه السلام) نیز قیام مختار، زید بن علی و کمیت شاعر را تایید و در برابر قیام سایر علویان سکوت نمودند. قیام زید بن علی و محمد نفس زکیه در دوره امام صادق (علیه السلام) روی داد که حضرت آنها را تایید و دعوت های عباسیان را برای تشکیل حکومت رد نمودند.

قیام فخ در دوره امام کاظم (علیه السلام) روی داد و حضرت با تعبیر زیبایی آن را مثبت خواند، در عصر امام رضا (علیه السلام) به دلیل قبول ولایت عهدی استراتژی جدیدی شکل گرفت و قیام های متعدد زیادی مانند ابن طباطبا، ابوالسرایا، محمد دیباج و ... در سرتاسر حکومت اسلامی روی داد که حضرت در برابر آنها سکوت کردند، امامان دوره عسکریین (علیهم السلام) نیز به دلیل نزدیکی به عصر غیبت و فشارهای زیادی که بر آنها بود از مداخله در قیام های سرزمین اسلامی اجتناب کرده، بیشتر وقت خود را صرف آماده نمودن مردم برای رویایی با دوره غیبت مي کردند.

به طور کلی مي توان گفت امامان معصوم (علیهم السلام) در برابر قيام هايي كه در انگيزه يا رهبري آن خلل وارد بود سكوت اختيار مي كردند و آن دسته از قيام هايي را كه هدف سردمداران آن رسیدن به قدرت  بود به صورت علني رد مي كردند و غیر از این دو دسته، دیگر  قیام ها را تایید می نمودند.

 

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :