جمعه - 2018 ژوئن 22 - 9 شوال 1439 - 1 تير 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 188648
تاریخ انتشار : 17 بهمن 1390 4:42
تعداد مشاهدات : 281

تحقیق پایانی مدرسه علمیه کوثر ورامین

مشروعیت لعن از دیدگاه صحابه

مشروعیت لعن برخی از صحابه، شرعی و قانونی بودن درخواست دوری از رحمت خدا، برای برخی از یاران رسول خدا(صلی الله علیه و آله) است. وهابیون و برخی از علمای اهل سنت با بیان اینکه شیعیان تمامی و یا بیشتر صحابه را لعن می کنند. آن ها را کافر و مستحق قتل می دانند؛ چرا که اهل سنت همه صحابه را عادل دانسته و تعرض به آن ها را به هیچ شکل برنمی تابند. اما شیعیان برخی از صحابه را عادل دانسته، در مقابل برخی سکوت کرده، و دسته ای دیگر را که دلیل کافی بر فسق و نفاق آن ها وجود دارد به حکم آیات الهی اهل جهنم معرفی کرده و برائت از آن ها را روا می داند. مشروعیت لعن صحابه با توجه به قرآن کریم، سنت نبوی و سیره اصحاب که از مصادر معتبر نزد اهل سنت است قابل اثبات، می باشد. در قرآن کریم لعن از جانب خداوند، فرشتگان، برخی از انبیاء و برگزیدگان الهی و در بعضی از موارد از سوی همه ی مردم بر کافران، منافقان و دسته ای از مسلمانان غیرمنافق مانند ظالمان و پیمان شکنان، بیان شده که مبیّن آن است که لعن سنتی الهی بوده و نمی تواند کاری ناشایست باشد و با سب و دشنام که در قرآن کریم مورد نهی قرار گرفته متفاوت است. اما در سنت رسول گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله) با توجه به این که گفتار، رفتار و تقریر پیامبر(صلی الله علیه وآله) دلیل بر مشروعیت و عدم مشروعیت حکمی است، و چون برخی از صحابه در کلام رسول خدا(صلی الله علیه و آله) مورد لعن قرار گرفته و پیامبر(صلی الله علیه و آله) در برابر لعن صحابه ای چون ابوبکر سکوت کرده نتیجه می گوییم که لعن عملی شرعی بوده و نمی توان لعن کننده را کافر و مستحق قتل دانست. و اگر عمل یاران رسول خدا(صلی الله علیه و آله) را دلیلی بر جواز آن بدانیم، پس لعن مشروع است. زیرا صحابه نه تنها در مقابل لعن یک دیگر سکوت کرده اند بلکه خود زبان به لعن گشوده و حتی بر این کار دستور داده اند. از آن جا که عدم فهم صحیح حکم مسائلی چون لعن تا به امروز سبب بروز جنایات زیادی علیه شیعه گشته، برما است که تمام شبهات موجود را شناخته، و به شیوه ای که مورد قبول مخالفین است به آن ها پاسخ گوییم، به امید آن که قدمی در راه آشکار شدن حق و حقیقت برداریم.  

عنوان اثر

سال دفاع

نام و نام خانوادگی طلبه

نام و نام خانوادگی استاد راهنما

نام و نام خانوادگی استاد داور

واژگان کلیدی



مشروعیت لعن از دیدگاه صحابه
1390
فائزه سیبویه
علی ربانی
طوبی شاکری
مشروعیت، لعن ، سب، صحابه، عدالت

چکــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده


رساله حاضر به بررسی یکی از موضوع های مهم حوزه فقهی پرداخته و آن این است که آیا می توان لعن برخی از یاران رسول خدا(صلی الله علیه و آله) را به سبب خروج آن ها از مسیر حق، شرعی و مطابق قانون الهی دانست، یا تعرض به آن ها به هیچ شکل صحیح نمی باشد.

لعن به معنای راندن و دور کردن از خوبی هاست که با سب به معنای دشنام متفاوت است. برخی از اهل سنت و وهابیون، شیعه را به اتهام لعن تمام صحابه کافر و مستحق قتل دانسته، چرا که آنان همه صحابه را عادل و مومن می دانند و تعرض به آن ها را، به هر شکل، از گناهان کبیره و نابخشودنی قلمداد می کنند. اما شیعه برخی از صحابه را عادل دانسته، در مقابل برخی سکوت کرده، و دسته ای دیگر را که دلیل کافی بر فسق و نفاق آن ها وجود دارد، ملعون دانسته و از آن ها بیزاری می جوید. قرآن کریم دو دسته ی لعنت کنندگان و لعنت شدگان را ذکر می کند. لعن در قرآن از جانب خداوند، فرشتگان، انبیاء و همه مردم، شامل حال کافران، منافقان و مسلمانان غیرمنافقی چون ظالمان و پیمان شکنان می شود. بنابراین می توان لعن را کاری شایسته و سنتی الهی محسوب کرد. اما لعن در سنت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به سه صورت نقل است: لعن صاحبان صفتی خاص، لعن قوم مشخص و لعن افرادی معین که برخی از آن ها از صحابه محسوب می شوند. بنابراین لعن سنتی نبوی بوده و نمی توان لعن کننده را کافر و مستحق قتل دانست.

   یاران رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نیز نه تنها یک دیگر را لعن کرده و بر لعن یکدیگر سکوت کرده اند، بلکه بر این کار دستور داده، و گاه هم دیگر را دشنام نیز داده اند. بنابراین اگر لعن خداوند، پیامبر (صلی الله علیه و آله) را مجوز و الگوی لعن خود قرار دهیم، لعن مشروع بوده، و ترک آن به خاطر رویگردانی از آن گناه و موجب عقاب است.



 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :