سه شنبه - 2018 دسامبر 11 - 3 ربيع الثاني 1440 - 20 آذر 1397
Delicious facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 188499
تاریخ انتشار : 18 اردیبهشت 1392 3:30
تعداد بازدید : 412

تحقیق پایانی مدرسه علمیه کوثر ورامین

بررسی جرم افترا در فقه امامیه و حقوق ایران

افترا از جمله رذایل اخلاقی است که در شرع مقدّس مورد نکوهش قرار گرفته و در ردیف گناهان کبیره می باشد. نکوهش این عمل فقط مختصّ به دین اسلام نیست بلکه در دیگر ادیان الهی و حتّی در قوانین جوامع گذشته همچون بابل و رم و یونان و امپراطوری چین نسبت به این عمل اهتمام داشتند و برای مرتکب آن مجازات هایی را در نظر گرفته اند. کلماتی چون تهمت ، بهتان ، افک ، قذف ، نشر اکاذیب ، رمی ، کذب و تقوّل در تعاریف اصطلاحی خود با افترا متفاوتند گرچه در تعریف لغوی وزشتی عمل با افترا مشابه هستند. قانون مجازات اسلامی این عمل را به عنوان جرم معرفی کرده که در دو نوع افترای قولی و عملی تعریف می شود و این دو نوع افترا در نحوه ارتکاب و عناصر تشکیل دهنده با هم متفاوتند. هر عملی که در این دنیا انجام می دهیم یک صورت ظاهری و یک صورت باطنی دارد . از آنجا که دین اسلام به صورت باطنی اعمال مورد توجّه است در مورد عمل افترا نیز به این شکل می باشد ؛ فقط برای صورت باطنی این عمل (افترا) که در آخرت مشخص می شود ، مجازات در نظر گرفته است و تنها عمل قذف که یک تهمت ناموسی است در شرع مقدّس هم مجازات دنیوی و هم مجازات اخروی دارد . بنابراین برای پی بردن به مجازات دنیوی افترا باید به قانون مجازات اسلامی رجوع کرد. افترا چون بر فرد و اجتماع اثرات زیان بار و گاهی جبران ناپذیز می گذارد ، همگی وظیفه داریم در برخورد با این عمل ، اولا آن را رد کنیم و بعد ، از فرد مورد اتهام حمایت نموده تا مانع از آن شویم که این عمل در سطح جامعه افزایش یافته و قبح آن شکسته شود. همچنین موظفیم در معاشرت ها و رفتارهای خود دقّت کرده تا مبادا مورد تهمت قرار بگیریم ، که اگر این اتّفاق افتد قبل از هرکسی باید خود را مقصّر بدانیم . برای اینکه از این عمل زشت واثرات مخرّب آن به دور باشیم ، باید ائمه ، انبیاء و بزرگان دین را الگو قرار دهیم چرا که آنان در برخورد با بدترین تهمت ها خویشتن داری می کردند و با رویی گشاده پند و اندرز می دادند، زیرا آنان خود را مأموران الهی می دانستند که برای هدایت خلق آمده اند ، از این رو در اخلاق و رفتار خود میانه رو بودند.

عنوان اثر

سال دفاع

نام و نام خانوادگی طلبه

نام و نام خانوادگی استاد راهنما

نام و نام خانوادگی استاد داور

واژگان کلیدی


بررسی جرم افترا در فقه امامیه و حقوق ایران

1392
زهرا شیخی
محمد حیدری
طوبی شاکری
افترا، مجرم، فقه ، جرم

چکــیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده


    افترا از ماده الفری می باشد این کلمه در اصطلاح فقه  به معنی است که انسان از روی علم، گناه یا عیبی را به شخصی نسبت می دهد و در اصطلاح حقوق به معنی نسبت دادن صریح عمل مجرمانه بر خلاف حقیقّت به شخص یا اشخاص معیّن به یکی از طرق مذکور در قانون.

    کلماتی چون تهمت ، بهتان، افک ، قذف، نشر اکاذیب، رمی ، کذب و تقوّل با وجود این که در تعریف لغوی با افترا مشابه هستند ولی به لحاظ اصطلاحی با افترا متفاوتند .

    تاریخچه جرم افترا به قبل از اسلام برمی گردد حتّی ادیان ابتدایی و قوانین یونان ، رم و بابل به آن اهتمام داشتند.

   زمینه های افترا: شیطان ، دشمنی ، بی ایمانی و عدم تعقّل ، برتری طلبی ،... است.

  اهداف افترا: دنیا طلبی ، نپذیرفتن تکلیف ، توجیه عقاید باطل و تبرئه خود می باشد.

  افترا دارای دو تقسیم بندی است: 1 -افترا از نظر شکلی ، 2 -افترا ازنظر ماهوی.

  افترا بر یوسف پیامبر(علیه السلام) ، مریم مقدس ویکی از همسران پیامبر(صلی الله  علیه و اله وسلم) از جمله مصادیق افترا در قرآن می باشد.

  افترای شفاهی و غیر شفاهی ، هر کدام دارای سه عنصر مادی و معنوی وقانونی هستند .

  تمامی آیاتی که اشاره به کیفر افترا دارند ناظر به عذاب اخروی هستند و در روایت نیز به کیفر افترا که از نوع تعزیر می باشد اشاره شده است .

  مجازات این جرم در قانون برای افترای شفاهی شلّاق تا 74 ضربه و افترای غیر شفاهی حبس از 6 ماه تا  2 سال و یا تا 74 ضربه شلّاق ویا هر دوی آنهاست.

 

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :